Eg skal nå skriva ei kort bokmelding av ”Kaninbyen”, skrevet av Arild Rein og kva inntrykk eg satt igjen med etter å ha lese boka. I tillegg skal eg skrive litt om handlinga i historia og sjå litt på positive og negative sider ved boka.
”Kaninbyen” er ei bok med ei handling som tek stad på fleire plan. Boka handlar kort og godt om hovudpersonen Jonny Roxmann, ein tidlegare politimann. Han er på jakt etter å tene ein sum pengar under Gladmatfestivalen ved å selje bakte potetar. Lesaren følgjer Ronny gjennom sitt daglegliv i Stavanger, og ser handlinga gjennom Jonnys auge, noko ein etter mi meining kan bli litt lei av. Det blir fort litt mye klaging og kritisering av alt og alle som ikkje fell etter Jonnys smak. Eit godt eksempel på dette kan vere den rike ektemannen til mora, som han ser på som uærleg og gjerrig, og som berre ynskjer seg pengar og makt. I tillegg er sidene i boka fylt med episodar som utpressing av utlendingar, kranglar med naboar og plukking av potetar. Ein må heller ikkje gløyme Jonnys stadige besøk hos asiatiske prostituerte. Alt dette er små bitar som utgjør ein del av boka. Eg fann fort ut at eg kunne lese side opp og side ned om handlingar heilt utan samanheng og ei fornuftig meining.
For å sjå den store betydinga av ”Kaninbyen”, må ein gå djupare inn i bodskapen bak historia. Det er dette ein kan kalla det andre planet av boka, den delen som gir heile tingen ei større meining. Jonny Roxmanns mållause sykling rundt i byen, medan han kritiserar det han ser, har faktisk ei større meining. Forfattaren har brukt boka til å formidle eit bodskap om korleis den meir ukjente underverda i byen artar seg. Det er ikkje berre fryd og gammen i Stavanger, men det finnes dop, prostituerte, steling og andre moralske feil som ein kanskje ikkje ser kvar dag. Dette trur eg er heile formålet med boka. Boka er kanskje ikkje meint til å underhalde lesarane med spennande biljakter, men informerer om at ikkje alt berre står bra til i oljebyen. Ser ein det frå denne sida, kan boka i grunn virke ein smule genial.
Eg vil konkludere med at viss ein går inn og les boka med eigen fornøyelse som formål, vil ein mest sannsynleg bli litt skuffa. Boka inneheld ikkje nokre spesielle spenningskurvar, der alle dei rare hendingane berre byggar opp mot den store Gladmatfestivalen, som dessverre svikta som spenningstoppen i historia. Dette skapar ein slags monoton rytme i boka. Ein god ting derimot, kan vere den litt tørre rett fram humoren som forfattaren har tilegna Jonny Roxmann. Eg vil avslutte med å seie at viss ein ikkje går inn for å reflektere og tenkje over boka etterpå, vil den gi deg lite glede.
Kjelder:
Rein, Arild. 2004. Kaninbyen. Det Norske Samlaget, Oslo 2008
